Dus Mike Jansen had een idee. ‘Schrijf een Lovecraftverhaal in twee weken.’

Nou … da’s gelukt. Op mijn manier, natuurlijk. Eerst eens uitzoeken waar zo’n verhaal aan moest voldoen. En me er dan bij neerleggen dat het een soortement slecht einde moest hebben, iets waar ik de pest aan heb, maar grenzen verleggen in schrijven schijnt belangrijk te zijn. Daarna tijd scheppen door als de sodeju al het redactiewerk dat ik had liggen uit de weg te ruimen. Op mijn vaste logeeradres in de typ gegaan en het verhaal eruit geramd.

Wat is het toch fijn om een krappe deadline te hebben. Om mezelf te dwingen iets nieuws te verzinnen, om het op te schrijven, na te lezen en in te sturen.

Maar het allerfijnst is dan de bundel in de bus te vinden.